నేటి చర్చ : హైదరాబాద్ డెస్క్, శీర్షిక: నా ఉద్యోగం నా ఆత్మగౌరవం, కానీ ఆ ఆఫీసు నాకు నరకమైంది - ఒక మహిళా ఉద్యోగి ఆవేదన.

శీర్షిక: నా ఉద్యోగం నా ఆత్మగౌరవం, కానీ ఆ ఆఫీసు నాకు నరకమైంది - ఒక మహిళా ఉద్యోగి ఆవేదన

నా పేరు చెప్పలేను, నా శాఖ పేరు చెప్పలేను. చెబితే నా ఉద్యోగం పోతుంది. అందుకే నేను "ఆమె"గా మాత్రమే మిగిలిపోతున్నాను. ఇది నా కథ కాదు, నాలాంటి వందల మంది ఆడబిడ్డల కథ అని నమ్మి, నేటి చర్చతో నా గోడును పంచుకుంటున్నాను.

నేను ప్రభుత్వ ఉద్యోగం సాధించిన రోజు మా ఇంట్లో పండగ చేసుకున్నారు. మా నాన్న కళ్లల్లో ఆనందం, మా అమ్మ కళ్లల్లో గర్వం. ఒక ఆడపిల్ల తన కాళ్ల మీద తాను నిలబడటం అంటే మా కుటుంబానికి ఎంతో గౌరవం. నేను కూడా ఎంతో నిజాయితీగా, నా ఫైల్స్ నేనే చూసుకుంటూ, ఎవరితో ఎక్కువ మాట్లాడకుండా నా పని నేను చేసుకునేదాన్ని.

మొదట్లో అంతా బాగానే ఉంది. కానీ మా సెక్షన్ కి కొత్తగా ఒక పై అధికారి వచ్చినప్పటి నుంచి నా జీవితం మారిపోయింది.

మొదట అది వేధింపు అని నాకు అర్థం కాలేదు.

మొదట్లో చిన్న చిన్న మాటలు. "మీరు చీరలో బాగుంటారు", "మీరు నవ్వితే బాగుంటుంది" అని. నేను నవ్వి ఊరుకునేదాన్ని. పెద్దాయన, ఏదో సరదాగా అంటున్నాడులే అనుకునేదాన్ని. కానీ రోజు రోజుకీ ఆ మాటల్లో తేడా రావడం మొదలైంది. నా వ్యక్తిగత జీవితం గురించి ఆరా తీయడం, నా భర్త ఎక్కడ ఉంటాడు, ఎప్పుడు వస్తాడు అని అడగడం.

తర్వాత పని విషయంలో వేధింపు మొదలైంది. సాయంత్రం 5 గంటలకే అయిపోయే ఫైల్ ని, కావాలని 6:30 వరకు పెట్టి, "మీరు ఉంటేనే ఈ ఫైల్ క్లియర్ అవుతుంది" అని నన్ను ఒక్కదాన్నే ఆఫీసులో ఉండమని చెప్పేవారు. ఆఫీసులో అందరూ వెళ్లిపోయిన తర్వాత, నన్ను తన ఛాంబర్ లోకి పిలిచి, నా భుజం మీద చేయి వేసి మాట్లాడటం, నాకు దగ్గరగా రావడం.

నేను ఎవరికి చెప్పుకోవాలి?

ఆ రోజు నేను ఇంటికి వెళ్లి చాలా ఏడ్చాను. మా ఆయనకు చెబుదామని అనుకున్నాను. కానీ చెబితే ఏం జరుగుతుందో నాకు తెలుసు. ఆయనకు కోపం ఎక్కువ. వెంటనే వచ్చి ఆఫీసులో గొడవ చేస్తాడు. అప్పుడు నా పరువు ఏం కావాలి? ఆఫీసులో అందరూ నన్ను ఎలా చూస్తారు? "ఆమె వల్లే గొడవ అయింది" అంటారేమో? లేదా ఇంకా భయం - "నువ్వు ఇంక ఆ ఉద్యోగం మానేయి" అని నా ఆయన అంటే? నా చదువు, నా కష్టం అంతా వృధా అయిపోతుంది కదా?

ఇక ఆఫీసులో నా తోటి ఉద్యోగి, నాకు బాగా దగ్గర అనుకున్న ఆవిడకు చెప్పాను. ఆవిడ విని, "అయ్యో అవునా, జాగ్రత్తగా ఉండు" అంది. మర్నాడే నాకు తెలిసింది - నేను చెప్పిన విషయం ఆవిడ వెళ్లి ఆ అధికారికి చెప్పేసింది. ఆ మర్నాడు ఆ అధికారి నన్ను పిలిచి, "నువ్వు నా గురించి చెప్పుకుంటున్నావా? నీ సర్వీస్ రిజిస్టర్ నా చేతిలో ఉంది, గుర్తుపెట్టుకో" అని బెదిరించాడు. అప్పటి నుంచి ఎవరికీ చెప్పడం మానేశాను.

ప్రతిరోజూ ఉదయం ఆఫీసుకు వెళ్లాలంటే నాకు జ్వరం వచ్చినట్టు ఉండేది.

నా సీట్లో కూర్చున్నా, నా వెనుక ఎవరో చూస్తున్నట్టు, నా గురించే మాట్లాడుకుంటున్నట్టు అనిపించేది. నేను వేసుకునే బట్టల మీద కామెంట్లు, నా నడక మీద కామెంట్లు. నేను సెలవు పెడితే ఆ సెలవు పాస్ కాదు. నా ప్రమోషన్ ఫైల్ ని పక్కన పెట్టేశాడు. "నువ్వు నాతో సఖ్యంగా ఉంటేనే నీ పనులు అవుతాయి" అనేలా మాట్లాడేవాడు.

నేను నిద్రపోలేకపోయేదాన్ని. అన్నం తినలేకపోయేదాన్ని. మా అమ్మ ఏమైందని అడిగితే, "ఏం లేదు, ఆఫీసులో పని ఎక్కువ" అని అబద్ధం చెప్పేదాన్ని. నేను నవ్వడం మర్చిపోయాను.

చివరికి ధైర్యం చేసి ఫిర్యాదు చేద్దామని అనుకున్నాను.

ఆఫీసులో ఉన్న ICC కమిటీకి ఫిర్యాదు ఇచ్చాను. వాళ్లు నన్ను పిలిచి, "ఏం జరిగింది? దీనికి సాక్ష్యం ఏముంది? ఆడియో ఉందా? వీడియో ఉందా? ఎవరైనా చూశారా?" అని అడిగారు.

నేను ఏం చెప్పాలి? నన్ను తన ఛాంబర్ లోకి పిలిచి తలుపు వేసి వేధిస్తే, నేను వీడియో ఎలా తీస్తాను? ప్రూఫ్ లు పెట్టుకుని ఎవరైనా తప్పు చేస్తారా? నా మాటను నమ్మకుండా, నన్నే అనుమానంగా చూశారు.

చివరికి వాళ్లు తేల్చిన తీర్పు ఏంటో తెలుసా? "ఈ విషయంలో సరైన ఆధారాలు లేవు. పైగా ఫిర్యాదు చేసిన ఉద్యోగిని ఇటీవల మానసిక ఒత్తిడికి గురైనట్లుగా తెలుస్తోంది" అని. అంటే తప్పు చేసిన అధికారిని వదిలేసి, నన్ను మానసిక రోగిని చేశారు.

ఆ రోజు నేను అర్థం చేసుకున్నాను - ఈ వ్యవస్థ ఆడవారి కోసం కాదు, అధికారులను కాపాడటం కోసమే ఉందని.

ఇప్పుడు నేను ఏం చేయాలి?

నాలాంటి వాళ్లు చాలామంది ఉన్నారు. కొంతమంది నాలా ఏడ్చి, భరించి ఉద్యోగం చేస్తున్నారు. మరికొంతమంది నిశ్శబ్దంగా ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేసి ఇంట్లో కూర్చున్నారు. ఇంకొంతమంది బయటకు చెప్పుకోలేక మానసికంగా కుంగిపోయారు.

నేను ఉద్యోగం మానేయాలా? నా ఆత్మగౌరవాన్ని వదులుకోవాలా? లేక ఈ నరకాన్ని భరిస్తూనే ఉండాలా? నాకు సమాధానం తెలియడం లేదు.

ప్రభుత్వం మాకు ఉద్యోగం ఇచ్చింది, కానీ ఆ ఉద్యోగం చేసుకునే చోట భద్రత ఇవ్వలేదు. నాలుగు గోడల మధ్య మేము పడే బాధను ఎవరు వింటారు? మా మాటలకు సాక్ష్యం ఎక్కడ తెస్తాం? మా కన్నీళ్లకు ప్రూఫ్ ఎలా చూపిస్తాం?

దయచేసి మా గోడును అర్థం చేసుకోండి. మాకు ప్రూఫ్ లు అడగకండి, మాకు భరోసా ఇవ్వండి.